GÜLSEN TUNCER YILDIZIMIZI ŞİİRLE UĞURLUYORUZ...

Gülsen Tuncer'in hayat dağlarında saklanan insanlık filmi

Ümitler sokağında yalnız kalanların rüzgarını duymaz mı?

Labirentlerin tuzağına getirilen insanlık konuşur sahnesinde

Sakız çiğnemenin zamanını aşan günler pası yarılırken

Evrenin güneşinde doğacak sofraların yağmur damlası memleket olur

Narasını saklamayan Yeşilçam setlerinden kimler gelip geçmedi ki

Tuttuğum ağçların dalları gibi insanlık okyanusunda yüzerken

Uykusuz kalan ülkemin kapısında Galatakulesi ile konuşmam boşuna olur mu?

Ne zaman zalimler çarkının karanlığı başlasa tarihin senaryosunu silmek isterim.

Cesaretimizin alnında kimsesiz değiliz ya

Engelleri aşa aşa bir yüz yılın kalbinde Engin Ayça ile yolculuğumuz tanık aynasına

Roller çalmadan oynadığım her karakterin gerçeğinde insanlığımız onurunu elden bırakmadı.

Gülsen Tuncer tanıdığım en naif insanlar arasındaydı.

81 yaşında aramızdan ayrılması acı olsa da gülen kalbiyle

Kimseyi kırmadı kimseye yan gözle bakmadı ucuz şöhretlere sığınmadı

Bir sabrın deryasında

Bir ömrün canında

Bir kibele ruhunda yıkandı diye düşünüyorum.

Geçen 40 yıllık hayatımın birçok eylem günlüklerinde

O da hep aramızdaydı ki

Ülke bayrağının dim dik ayakta kalması için sanatından taviz vermeden

Soluk soluğa bir yaşam örneği hayatın şemsiyesi oldu.

Mesele dizilerde kalan hikayeler olamazdı her rolün hakkını vermesi

Damıtılmış bir hayatın okullarından gelen ustalığını omzunda taşımanın

Yeryüzü feneri olmanın düşlerini yalnız bırakmamasıydı.

Unutmayacağız...

AKIN OK