HATİCE ÜNAL SANATI VE DORUKLAR

Hangi zaman aralığı korkusuz bir insanın elinde sanat olursa

Ağaran saçların tozunda duran hayat iksirinin gözleri yıkanır düşlerinde

Tuttuğu renklerin elinde biriken emek aşkının alınteri saati durmaz

İmkansızı isteyen çocuk kalbi gibi beklemez kurduğu dünyanın geleceği

Coşkusunu bırakmaz çoğalan özlemlerin insanlık bulutlarını çağırır sayfasına

Evrakı ezelden gelen kimsesizliğin canını okuya okuya derman olur

Ümitler köprüsünde yeryüzü aynasına yakın güvercin kanadı açılır

Ne kadar çaresizlik varsa üstüne üstene gider atölye kurar yurdunda

Anadolu çeşmesinin pınarları kadar masum sanatın görkemi konuşur kendi vadisinde

Limanında yaratıcılık sınavının duasına gelen özgürlüğünü yarınların kapısı yapmaz mı?

Her zaman hayallerin peşine düşenlerin elinde sihirli anahtar yoktur

Hiç şakaya gelir mi dünyanın damında cirit atmak?

Hesapsız kalmayan duygular seslenir içerdeki insan yüreğine

Her gün sabrını koyan yaşam közü

Her sancıya merhem olan fırçanın

Hevesine konan serçe kanadı

Harmanlar sevdasının tozlarıyla

İstanbul sorar geçmişin dilinde geleceğin belleğine

Unutulmayan insanların ayak izleri geçip gider sanılır ki

Onların doğurduğu çocukların sanat fırçası uzakta durmaz

Hatice Ünal ıssızlığın ortasına karanfil bırakan yelkovan rüzgarı

Hüzünlerin toplamına şiir şemsiyesi açarken

Hünerlerini teker teker sıraladığı Bizans kapısına erdemini katar

Uyanan şehrin kalelerinde merhametin dili güneşine kavuşurken

Hergele meydanları çağırırken İstanbul'da renkler senfonisi

Yeniden doğan çocukların ısrarı

Yakasında güller açan ömür anahtarı

Gönüllere giren sanatını dünyaya armağan ederken

Gemiler kalkar şehrin kıyısında

Gelenlerin resim yüzleri fırçasız

Gecikmez ilanı başarının altındaki ezber bozan çabanın okulu.