YÜKSEL UYGUN FOTOĞRAFLARI İNSANLIK AYNASI

İnsanın yaşama kattığı emek kadar hayatına katılan gerçekler aşkının sofrası

İnsanın nasıl yaşadığının penceresini açar, kapar durur ki

İnsan kendi serüvenin boyasında yıkandığının farkına varmaz kimi zaman

İnsanlık tuğlalarını örenlerin tarih rövanşı gibi yükselen türkü çığlıkları

İnsanın imdadına yetişen can suyunu getirir.

İşte, Yüksel Uygun ellerinde doğan karelerin

İstanbul alnında durmayan mücadelenin tarihi hayatının okulu olur.

İnsanın gözlerinde biriktirdiği güvercin kanadının ayak izleri konuşur mu?

İnsanın özlemlerinde taşıdığı yürek kanamalarının sancıları susar mı?

İnsanın özgürlüğünü aradığı gençlik yıllarına sıkılan kurşunların izleri biter mi?

İnsanlıktan çıkanların karanlık gölgelerinin bitmek bilmeyen ihanetleri unutulur mu?

İmkansızı başarmanın saatlerini fotoğraflarla yaşatmak yeniden ümitler doğurmaz mı?

Yüksel Uygun memleket kokusunu kirletenlerle yüzleşmenin belgesini koyuyor.

İçerden yangınları söndürmek hiçte kolay olmayan bir zaman bedeli

İnsafı olmayanların tarihine yeniden adalet ile meydan okumak erdemdir

İnsanlığını aramanın yeri ve şartı olmadığına göre

İlk elden insan sorar içindeki çocuk sesiyle bu kadar kötülüğe direnmek şart mıydı?

İnleyen nağmelerin içinde duran zarfı açmak böyle bir sorunun ciğerinde zar atmak değil

Kim ne derse dersin?

Kimsesizliğin sokaklarına düşen canların kayıp bir tünelin içinden geçerken

Kapılarını arayan binlerce insanın yalnız bırakıldığı 12 Eylül karanlığının

Kalbimizde saklanan fotoğrafları öldü mü?

Kaçıncı sorudur içimizi yarıp geçen?

Kaybedenler kim?

Kazanan kimlerdi?

Kaçıncı unutkanlık değil, kaçıncı ölümün nefesi fotoğrafların ağıtlarıydı?

Yüksel Uygun fotoğraf çekmiyor, fotoğraflar onu çekiyor ki

Öyle olmasa fotoğraftan önde giden gölgeler olur mu?

Ya insanlığımızı bir maraton yapıp direnç kalesi olmayı seçer miydi?

Biz onu fotoğraf sanatçısı sanıyoruz.

Oysa, insanlık mücadele terazisini kendi canıyla seçerken kimseye

Kıymamayı ilke edinmiş bir onurdan geliyordu.

Kaçılacak bir yeri yok insanlığın

Kaybedecek umutlar güneşi

Kopacak çileleri eşiğinde limanında

Karşı kıyıya geçmek için el uzatıyor

Konuşan sesler zihnin en büyük hücresi

Kocaman bir hayaller ülkesine

Yüksel Uygun ümitler yıldızını taşırken

Fotoğrafların veryansın edecek çaresizliği yok

O yüzden masumiyeti çalanların çarpılacağı aynalar peşinde onların.

Tıpkı Haliç'te yakamozunu armağan edenlerin

Sargısı dirilen yeryüzü topraklarına alınteri bırakırken

Arkası yarınların dumanında alacaklı olanların vefasında

Yüksel Uygun nöbeti ders verirken sabahın şafağı uyandırıyor

İnsanlığın ömrünü ....

AKIN OK